🗿 «Ψυχρή και Αυστηρή Ομορφιά»
Δεν είναι λίγοι όσοι μιλούν για την «ομορφιά» των μαθηματικών σαν κάτι αφηρημένο, σχεδόν μεταφορικό. Ο Bertrand Russell ήταν πιο συγκεκριμένος — και πιο τολμηρός.
Γιατί ψυχρή; Γιατί αυστηρή; Το μάρμαρο ενός γλυπτού δεν σε παρηγορεί, δεν σε συγκινεί με τον ίδιο τρόπο που το κάνει ένα χρώμα ή ένας ήχος — η ομορφιά του βρίσκεται στην ίδια την ακρίβεια της φόρμας, στην αναλογία, στην τελειότητα της γραμμής. Ο Russell έβλεπε τα ίδια χαρακτηριστικά σε μια κομψή απόδειξη: καμία περιττή λέξη, καμία συναισθηματική έκκληση, μόνο η αναγκαστική, αναπόφευκτη δομή του συλλογισμού που οδηγεί από τα αξιώματα στο συμπέρασμα.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία: η ομορφιά που περιγράφει δεν εξαρτάται από τον παρατηρητή, ούτε από την εποχή, ούτε από τον πολιτισμό. Ένα θεώρημα παραμένει εξίσου «όμορφο» σήμερα όσο και τον καιρό που αποδείχθηκε πρώτη φορά — μια ομορφιά που δεν φθείρεται, ακριβώς επειδή δεν εξαρτάται από τίποτα εκτός της ίδιας της λογικής της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου