Τα ηλεκτρόνια είναι τόσο απόλυτα πανομοιότυπα μεταξύ τους, που αν αντάλλαζες ένα ηλεκτρόνιο με ένα άλλο — οπουδήποτε στο σύμπαν — απολύτως τίποτα δεν θα άλλαζε. Δεν είναι απλώς «πολύ όμοια»· είναι θεμελιωδώς μη διακρίσιμα, χωρίς καμία ιδιότητα, όσο μικρή κι αν είναι, που να τα ξεχωρίζει το ένα από το άλλο.
Αυτή η παρατήρηση οδήγησε τον φυσικό John Wheeler σε μια από τις πιο τολμηρές — και πιο αλλόκοτες— ιδέες στην ιστορία της φυσικής: ίσως όλα τα ηλεκτρόνια του σύμπαντος να είναι, στην πραγματικότητα, το ίδιο ακριβώς ηλεκτρόνιο, ταξιδεύοντας εμπρός και πίσω στον χρόνο, εμφανιζόμενο ξανά και ξανά σε κάθε σημείο του χωροχρόνου.
Η ιδέα, γνωστή σήμερα ως «υπόθεση του ενός ηλεκτρονίου» (one-electron universe hypothesis), θέλει κάθε ηλεκτρόνιο και κάθε ποζιτρόνιο (το αντισωματίδιο του ηλεκτρονίου) να είναι απλώς το ίδιο σωματίδιο, το οποίο, ταξιδεύοντας προς τα πίσω στον χρόνο, εμφανίζεται σε εμάς σαν να έχει αντίθετο φορτίο. Ένα σωματίδιο, μια απειροσειρά διελεύσεων μέσα από τον χρόνο, εμφανιζόμενο δισεκατομμύρια φορές — κι εμείς βλέπουμε αυτή την επανάληψη σαν να υπάρχουν πολλά ξεχωριστά ηλεκτρόνια.
Μια ιδέα ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε πειραματικά, αλλά παραμένει μια από τις πιο ποιητικές απόπειρες να εξηγηθεί κάτι πραγματικά παράξενο: γιατί δύο σωματίδια στα δύο άκρα του σύμπαντος μπορεί να είναι απολύτως, χωρίς καμία εξαίρεση, το ίδιο πράγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου