🖼️ 12.000 Πίνακες ως Κλιματικό Αρχείο
Το 1970, ο μετεωρολόγος Hans Neuberger του Penn State εξέτασε περίπου 12.000 ευρωπαϊκούς πίνακες προσπαθώντας να ανασυνθέσει ιστορικά κλιματικά δεδομένα για την περίοδο 1400–1967. Βρήκε μια αισθητή αύξηση στη σκοτεινιά και τη συννεφιά ανάμεσα στο 1550 και το 1849 — μια περίοδο που αντιστοιχεί περίπου στη Μικρή Εποχή των Πάγων (Little Ice Age).
Ενδιαφέρουσα ήταν και η γεωγραφική διαφορά: οι ζωγράφοι της Μεσογειακής Σχολής απεικόνιζαν πιο γαλάζιους ουρανούς και καθαρότερες συνθήκες σε σχέση με τους Βρετανούς συναδέλφους τους, των οποίων οι πίνακες έδειχναν συννεφιασμένους ουρανούς και χαμηλότερη ορατότητα. Αξιοσημείωτο: κανένας αγγλικός πίνακας του δείγματος δεν απεικόνιζε εντελώς καθαρό ουρανό.
🎼 Ο Καιρός στην Ορχηστρική Μουσική
Το 2011, οι ερευνητές Karen Aplin και Paul Williams ποσοτικοποίησαν τη συχνότητα μουσικών αναφορών στον καιρό μέσα στην ορχηστρική μουσική διαχρονικά. Οι καταιγίδες ήταν —όχι απρόσμενα— ο πιο συχνά απεικονιζόμενος τύπος καιρού, ακολουθούμενος από άνεμο, συννεφιά, βροχή, ήλιο και ομίχλη.
Ανάμεσα στα κομμάτια που μελέτησαν, όλα όσα απεικόνιζαν καταιγίδες μετώπου ήταν γραμμένα σε ελάσσονες τονικότητες, ενώ όλα όσα απεικόνιζαν καλό καιρό ήταν σε μείζονες. Με μεγάλη διαφορά, η πιο συχνή εθνικότητα συνθετών που απεικόνιζαν καιρικά φαινόμενα ήταν η βρετανική — εύρημα που οι ίδιοι οι ερευνητές σχολίασαν με χιούμορ, σημειώνοντας ότι θα μπορούσε να αντανακλά είτε το στερεότυπο ότι οι Βρετανοί ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον καιρό, είτε απλή μεροληψία δείγματος, δεδομένου ότι και οι δύο συγγραφείς της μελέτης ήταν οι ίδιοι Βρετανοί.
Πηγές:
Hans Neuberger, «Climate in Art», Weather 25:2 (Φεβρουάριος 1970), 46–56.
Karen L. Aplin & Paul D. Williams,
«Meteorological Phenomena in Western Classical Orchestral Music»,
Weather 66:11 (Νοέμβριος 2011), 300–306.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου