Σε μια ήσυχη γειτονιά, ένας καθηγητής μαθηματικών, άνθρωπος ταπεινός και αφοσιωμένος στα βιβλία και τα διαγωνίσματα, γύρισε ένα απόγευμα σπίτι του κουρασμένος. Καθώς έφτιαχνε τον καφέ του, άκουσε ένα ενοχλητικό «τικ-τικ» από την κουζίνα. Ο νεροχύτης έσταζε.
Αναστενάζοντας, κάλεσε έναν υδραυλικό. Την επόμενη μέρα, ο τεχνικός έφτασε, έριξε μια γρήγορη ματιά κάτω από τον νεροχύτη, έσφιξε δυο βίδες με το κατσαβίδι του, και ο ήχος σταμάτησε. «Ως δια μαγείας!» σκέφτηκε ο καθηγητής, ανακουφισμένος. Μέχρι που ο υδραυλικός του έδωσε τον λογαριασμό.
Ο υδραυλικός, με ένα πονηρό χαμόγελο, είπε: «Το ξέρω, φίλε. Γι’ αυτό σου λέω, παράτα τα μαθηματικά και έλα στην εταιρεία μας. Ψάχνουμε έξυπνα μυαλά. Πληρώνουμε τριπλάσια από τη δουλειά σου. Μόνο, όταν κάνεις αίτηση, πες ότι πήγες σχολείο μέχρι την έβδομη τάξη. Οι «πολύ μορφωμένοι» δεν μας πολυαρέσουν εδώ.»
Ο καθηγητής γέλασε, αλλά η ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό του. Μετά από μέρες σκέψης, αποφάσισε να το δοκιμάσει. Προς μεγάλη του έκπληξη, τον προσέλαβαν! Από τις αίθουσες με κιμωλίες και μαθητές, βρέθηκε με φόρμα εργασίας, να κουβαλάει κλειδιά και σωλήνες. Η ζωή του άλλαξε: τέρμα οι στοίβες διαγωνισμάτων, τέρμα οι ατέλειωτες ώρες προετοιμασίας. Μόνο μερικές βίδες, λίγο σφίξιμο, και ο μισθός του τριπλασιάστηκε. «Ποιος να το ’λεγε!» σκεφτόταν, χαμογελώντας.
Μέχρι που ήρθε η μέρα που το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας αποφάσισε ότι όλοι οι υδραυλικοί έπρεπε να ολοκληρώσουν την όγδοη τάξη, παρακολουθώντας βραδινά μαθήματα. Έτσι, ο πρώην καθηγητής, τώρα υδραυλικός, βρέθηκε σε μια τάξη γεμάτη συναδέλφους, με μολύβι και τετράδιο στα χέρια. Το πρώτο μάθημα ήταν μαθηματικά.
Ο δάσκαλος, με ύφος εξεταστικό, ρώτησε την τάξη: «Ξέρει κανείς τον τύπο για το εμβαδόν ενός κύκλου;»
Ο καθηγητής-υδραυλικός, με την παλιά του αυτοπεποίθηση, πετάχτηκε στον πίνακα. «Πανεύκολο!» σκέφτηκε. Αλλά, προς μεγάλη του έκπληξη, ο τύπος δεν του ερχόταν στο μυαλό. «Πώς γίνεται;» αναρωτήθηκε, νιώθοντας τον ιδρώτα να κυλάει.
Αποφάσισε να το λύσει από την αρχή. Γέμισε τον πίνακα με ολοκληρώματα, διαφορικές εξισώσεις, πολικές συντεταγμένες και πολύπλοκους υπολογισμούς. Οι συνάδελφοί του τον κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα. Μετά από ώρα, έφτασε στην απάντηση: −π·r².
«Μα… αρνητικό;» μουρμούρισε, κοιτάζοντας το αποτέλεσμα. «Κάπου έκανα λάθος!»
Ξαναδοκίμασε. Πάλι −π·r². Και ξανά, το ίδιο. Το μείον δεν έφευγε! Η τάξη άρχισε να ψιθυρίζει, οι υδραυλικοί κοιτάζονταν μεταξύ τους. Ξαφνικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος, και σύντομα όλη η τάξη φώναξε με μια φωνή:
«Συνάδελφε, άλλαξε τα όρια του ολοκληρώματος!»
Έρχεται το πολλαπλό βιβλίο ΝΕΟ — βρες όλες τις επιλογές εδώ
PDF & Ψηφιακά Μαθησιακά Αντικείμενα — χωρίς εγγραφή • Portify
📚 437 βιβλία🎬 22.000+ Ψηφιακά Μαθησιακά Αντικείμενα
Δες τα βιβλία →
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου